System korzeniowy aloesu drzewiastego jest wiązkowy, rozmieszczony w wierzchniej warstwie gleby. Korzenie są cylindryczne, szarawożółte, silnie rozgałęzione; rośliny dwuletnie i starsze wydają corocznie w dolnej części pędy boczne („odnózki''). Liście skrętoległe, obejmujące łodygę, szarawozielone, z niebieskawym, łatwo ścierającym się nalotem, mieczowate, wygięte ku górze. ze sztywnymi kolcami na brzegach. Podstawa liścia kończy się cienką, obejmującą łodygę, pochwą długości do 3 cm. Wyrośnięty liść ma do 65 cm długości, 6 cm szerokości u podstawy i do 2 cm grubości; liść z wierzchu jest płaski lub wgięty, od spodu wypukły.
{joomplu:8}
Kwiatostan — cylindryczne, wielokwiatowe grono długości 20 — 40 cm, osadzone w pachwinie liścia. Kwiaty pomarańczowi zwisające, rurkowatodzwonkowate, na cienkich szypułkach. o 6-listkowym okwiecie. Pręcików 6, słupek 1. Zalążnia górna, trójkomorowa.
Owoc — torebka tępo trójgraniasta, prawie cylindryczna. Nasiona liczne, szarawoczarne, nieregularnie trójgraniaste. W mieszkaniach kwitnie bardzo rzadko. Prawie nie znosi przymrozkói (rośliny o liściach mniej soczystych znoszą krótkotrwałe tempera tury do-1, -3°C).
Znaczenie gospodarcze i lecznicze. Lecznicze właściwości wysuszonego soku aloesu, zwanego aloną, były znane przed przeszło 3300 lat. Posługiwali się nim Hindusi, Grecy i Rzymianie. Do Europy przywieźli ten środek Arabowie.
Obecnie powszechnie stosuje się wodne wyciągi z biostymulowanych liści w celach tkankowej terapii przy leczeniu zaburzeń w przemianie materii, dla wzmocnienia obronnych funkcji chorego organizmu, przy wielu chorobach ocznych (zmętnienie ciałka szklistego, zmiany barwnikowi tkanki łącznej, zapalenie spojówek) oraz ogólnych. Preparaty z uloesu drzewiastego zastępują preparaty z aloesu zwyczajnego (A. barbadensis Mili.) przy leczeniu oparzeń promieniami X. Wodny wyciąg aloesu używany jest także do leczenia ran, choróby wrzodowej, zapaleń okrężnicy, nieżytów żołądka, osłabienia wzroku, chorób skórnych i in. Syrop z aloesu z żelazem jest środkieit krwiotwórczym przy leczeniu niedokrwistości. Emulsję aloesu stosuje się w przypadku oparzeń i innych stanów zapalnych skóry. Odparowany, zagęszczony i stwardniały sok — alonę — stosuje się do wewnątrz przy zaparciach atonicznych i przewlekłych, a w małych dawkach — jako środek gorzki dla poprawy trawienia, rzadziej — jako żółciopędny. Działanie przeczyszczające wysuszonego soku spowodowane jest zawartymi w nim antraglikozydami drażniącymi błony śluzowe i pobudzającymi perystaltykę. Preparatów aloesu nie wolno stosować przy chorobach wątroby, pęcherzyka żółciowego, krwotokach, zapaleniu pęcherza moczowego i ciąży.
Stwierdzono, że wodny wyciąg aloesu działa bakteriobójczo i bakteriostatycznie na wiele gatunków. W lecznictwie ludowym stosuje się go do wewnątrz przy neuralgiach, bólach głowy i gruźlicy płuc.
W medycynie weterynaryjnej z wysuszonego i sproszkowanego soku aloesu, czyli z alony, oraz szarego mydła sporządza się tzw. kęsy. Czasem zapisuje się go w formie papki w kombinacji z innymi przeczyszczającymi środkami roślinnymi lub solami. Aby przyspieszyć działanie, zwierzęta poi się obficie.
W krajach śródziemnomorskich i w całej Azji zadomowił się aloes zwyczajny, czyli barbadoski (A. barbadensis), uprawiany w Indiach, na Cejlonie, w południowych Chinach, na Tajwanie, Filipinach, w tropikalnej i subtropikalnej Ameryce, na Antylach i w Meksyku. Z liści aloesu zwyczajnego pozyskuje się purpurowy barwnik przeznaczony dla jedwabiu, czarny — dla wełny i różowy — dla lnu (we Francji także brązowy). Z liści otrzymuje się włókno (niskiej jakości).
