Aktinidia pstroliatna jest pnączem czepnym wspinającym się po drzewach na wysokość dochodzącą do 15 m (zwykle do 2 m z cienkim, rozgałęzionym pniem, w razie braku podpory pokładającym się i ukorzeniającym w węzłach. Młode pędy są wijące. Korowina pnia brunatna z żółtawymi przethlinkami. Liście skrętoległe, długości 6,5—15 cm, szerokości 3—12 cm, odwrotnie jajowate, o nasadzie sercowatej lub zaokrąglonej, podwójnie, ostro piłkowane, na nerwach z wierzchu rdzawo owłosione, pod spodem nagie. Kwiaty białe lub o końcach płatków nieco różowawych. Męskie i żeńskie (roślina jednopienna), rzadziej obupłciowe, osadzone pojedynczo, parami lub po trzy, o zwisających, cienkich, owłosionych szypułkach, przyjemnie pachnące. Pręciki liczne, szyjek słupka 8—12 (20). Jagody o masie 1,5—4 g, tępoeliptyczne, nagie, bez przetchlinek, zielone, prążkowane, bardzo soczyste, słodkie lub kwaskowatosłodkie, z licznymi (do 90) drobnymi nasionami (masa 1000 nasion 0,82—1 g); dojrzewają w końcu sierpnia — na początku września. Gatunek ten ma dwie odmiany botaniczne: var. kolomikta i var. gagnepainii.
{joomplu:7}
Aktinidia pstrolistna rośnie dziko w sosnowo-liściastych i górskich jodłowo-świerkowych lasach w Kraju Przymorskim, wzdłuż Amuru, w Kraju Ussuryjskim, na Sachalinie, na Wyspach Kurylskich, w południowej części Kraju Chabarowskiego, północno--wschodnich Chinach, na Półwyspie Koreańskim i w Japonii. Uprawiana jest dotychczas na małą skalę. Wymaga gleb o uregulowanych stosunkach wodnych (odwodnionych). Jest gatunkiem aktinidii najwytrzymalszym na mróz. Plon z jednej rośliny dochodzi do 20 kg. Zaczyna owocować w 4—5 roku.
Owoce zawierają 4,2 — 9,8% cukrów (z przewagą cukrów prostych, czasem do 4% sacharozy) i kwasy organiczne (0,78 — 2,48%); kwasowość ogólna wynosi 0,78—2,14%. Zawartość witaminy C dochodzi do 1430 mg%, a więc jest wyższa niż w najbogatszych owocach cytrusowych.
Aktinidia ostrolistna jest potężnym pnączem czepnym do 50 m długości. Korowina łuszczy się strzępkami, młode zdrewniałe pędy są pokryte licznynymi drobnymi przetchlinkami. Liście grube, na krótkich, nagich ogonkach, jajowate, z wierzchu lśniące, brzegiem gęsto, drobno piłkwane. Kwiaty zebrane po 3—10 w baldachogrona w pachwinach liści, męskie, żeńskie i obupłciowe. Roślina zwykle dwupienn rzadziej jednopienna. Jagody różnego kształtu, o masie 2—10g dojrzewają we wrześniu — październiku.
Aktinidia ostrolistna rośnie dziko małymi grupami w iglasto-liściastych lasach występujących w sąsiedztwie zbiorników wodnych, na Sachalinie i Wyspach Kurylskich, w Chinach, na Półwyspjj Koreańskim i w Japonii. Uprawiana jest w Europie Zachodniej i Ameryce Północnej. Jest to najplenniejszy gatunek, ale ma owoce stosunkowo ubogie w witaminę C (400 mg%) i od aktinidii pstrolistnej gorzł znosi mrozy. Suszone owoce przypominają rodzynki.
Aktinidia chińska jest pnączem czepnym do 8 m długości, młode pędy są wijące, czerwonawo owłosione. Liście duże, od spodu czerwonawo owłosione. Kwiaty pomarańczowożólte, pręciki liczne. Owoce półkuliste, owłosione, aromatyczne, soczyste, bardzo smaczne. Aktinidia ta rośnie dziko w górach zachodnich i środkowyd Chin. Uprawiana jest powszechnie w dolnie rzeki Jangcy (wschódnie Chiny) i w Nowej Zelandii. Jest to najcenniejszy gatunek występujący w dwóch odmianach botanicznych: var. chinensis i vai setosa. Owoce nadają się do bezpośredniego spożycia i na przetwory. Zawartością witaminy C prawie dorównują owocom dzikiej róży, a cytryny przewyższają 10—15-krotnie. Witaminy prawje nie ulegają zniszczeniu w procesie konserwowania. Gatunek tet rośnie tylko w łagodnym klimacie.
W lecznictwie ludowym Dalekiego Wschodu owoce stosowane są jako środek zapobiegawczy i leczniczy przy szkorbucie, a także przy krwotokach, gruźlicy i kokluszu. Spożywane są na surowo oraz używane do wyrobu win, kisieli, galaretek, marmolady, kompotów, syropów i nadzienia cukierków. Przechowują się dobrze w postaci mrożonek i suszu.